System celów danego banku może być ujęty jako uporządkowana całość elementów, między którymi istnieją lub mogą powstać powiązania poziome i pionowe. Uporządkowanie celów dopuszcza zróżnicowanie zarówno struktury zewnętrznej, jak i wewnętrznej ich systemu. Rozpatrując powiązania poziome celów zrównanych w hierarchii możemy wyróżnić ich wzajemną neutralność, antynomię, komplementarność oraz konkurencję. Do czynienia z neutralnością celu mamy wówczas, gdy spełnienie jednego celu nie ma żadnego wpływu na dążenie do innych celów stawianych sobie przez polskie banki. W praktyce należy pamiętać, że neutralność celu obowiązuje jedynie wewnątrz określonej rzeczowej i czasowej sfery, poza którą istnieją relacje komplementarności i konkurencji. O antynomii celów lub o celach sprzecznych mówimy wówczas, gdy dążymy do systemu celów którego komponenty wzajemnie się wykluczają. Przy istnieniu komplementarnych powiązań celów pozytywna realizacja jednego celu powoduje rosnące szanse osiągnięcia innego celu. Cele komplementarne dopuszczają regularne tworzenie hierarchii celów, w których elementy celów głębiej osadzone w hierarchii, stoją w bezpośredniej relacji cel-środek w stosunku do celów nadrzędnych. Jeśli natomiast mamy do czynienia z konkurencją celów, to rosnący stopień realizacji danego celu prowadzi do wzrastającego stopnia niespełnienia innego. Aby uporządkować cele sprzeczne, banki posługują się przeważnie koncepcją użyteczności lub koncepcją warunków pobocznych. Stosując koncepcję użyteczności mamy do czynienia więc z wyraźnym zyskiem w całokształcie poczynań banków.